ΩΡΙΩΝ - Το Δίκτυο των Κυνηγών
Πιστοποιητικά οικολογικών και αντικυνηγετικών φρονημάτων







Ταφόπλακα για το κυνήγι κάθε ψήφος κυνηγού στον ΣΥΡΙΖΑ
Ωρίων, το Δίκτυο των Κυνηγών
Η εκπαίδευση της θηλυκιάς
Δημήτρης Χριστοδουλάκης


Διαθέτω μία ομολογουμένως δύστροπη και ανυπάκουη θηλυκιά που εδώ και αρκετούς μήνες προσπαθώ να την «εκπαιδεύσω». Πολλές φορές αισθάνομαι ότι, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω... Γνωρίζοντας όμως ότι εάν τελικά τα καταφέρω, θα αποκτήσω έναν τέλειο σύντροφο στο κυνήγι μου, αναγκάζομαι να κάνω υπομονή και με επιμονή προσπαθώ ξανά και ξανά! Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς, θα με νιώθετε πραγματικά. Και σίγουρα η περίπτωσή μου, θα σας έφερε στη μνήμη κάποιο δικό σας σκύλακα που σας παίδεψε το ίδιο στην αρχή της καριέρας του. Μη βιάζεστε όμως, γιατί η δικιά μου θηλυκιά, εκτός από (ελπίζω) μελλοντική σύντροφός μου στο κυνήγι, είναι και η σύντροφος στη ζωή μου.

Χρόνια τώρα ισχυριζόμαστε ότι την ανάγκη να κυνηγήσουμε, την αντλούμε από το αρχέγονο ένστικτο του κυνηγού που μεταφέρεται στα γονίδια μας για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια τώρα. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να ισχυριστεί με έγκυρες αποδείξεις, ότι το γονίδιο αυτό έχει εξαλειφθεί από το DNA των γυναικών; Θεωρώντας ότι τα ερεθίσματα που παίρνει μία γυναίκα στη σύγχρονη κοινωνία, είναι τέτοια ώστε να μην βοηθούν στην αφύπνιση του κυνηγετικού ενστίκτου μέσα της, ρίχτηκα στη μεγάλη περιπέτεια: Αποφάσισα, σε πείσμα της κοινωνίας, να αναλάβω το δύσκολο και επίπονο έργο, να μυήσω στα μυστικά της θεάς Αρτεμης, τη θεά και εκλεκτή της καρδιάς μου. Και εκεί κάπου, άρχισαν τα προβλήματα...

Μετά από αρκετές προσπάθειες και πολλά «εκπαιδευτικά», κατέληξα στα παρακάτω συμπεράσματα:

Εάν ωστόσο, δείτε ότι παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειές σας, δε παίρνει από εκπαίδευση και μάλλον δεν πρόκειται να γίνει ποτέ κυνηγός, φροντίστε να την πάρετε μαζί σας σε μερικά δύσκολα κυνήγια. Για ορεινές στα κατσάβραχα, για μπεκάτσες στα πυκνά, για παπιά στον παγωμένο βάλτο. Το πιο πιθανό είναι να σας περάσει για άρρωστο και τρελαμένο. Αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη κακό. Θα καταλάβει πως ο αγαπημένος της έχει μία ανίατη ασθένεια και τελικά θα αποφασίσει ότι, αφού εσείς τη «βρίσκετε» με το να ταλαιπωρείστε με το κυνήγι, τότε αυτή δεν έχει λόγο να σας φέρνει αντίρρηση. Αλλωστε, εκεί που πάνε οι πέρδικες, δεν πάνε οι ζαργάνες. Και οι γυναίκες, τις «ζαργάνες» φοβούνται περισσότερο...

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο Εθνος-Κυνήγι την 5/10/2005.