ΩΡΙΩΝ - Το Δίκτυο των Κυνηγών
Πιστοποιητικά οικολογικών και αντικυνηγετικών φρονημάτων







Ταφόπλακα για το κυνήγι κάθε ψήφος κυνηγού στον ΣΥΡΙΖΑ
Η επιστολή του Ωρίωνα προς το Εθνος-Κυνήγι για το Μαρόκο
Η επιστολή του Ωρίωνα προς το Εθνος-Κυνήγι
για το ρεπορτάζ από το Μαρόκο

Στη σελίδα αυτή θα βρείτε όλο το ιστορικό της παραπάνω επιστολής ξεκινώντας από τη δημοσίευση του επίμαχου ρεπορτάζ.


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο218, 13/7/2005
Οι παρακάτω σκαναρισμένες εικόνες είναι το εξώφυλλο και οι έξι σελίδες του επίμαχου ρεπορτάζ. Κάντε κλικ επάνω τους για να τις δείτε σε μεγάλο μέγεθος, 85-125ΚΒ (ξανά κλίκ στη μεγάλη εικόνα για να επιστρέψετε).

Το εξώφυλλο του επίμαχου τεύχους

Η 1η σελίδα του ρεπορτάζ   Η 2η σελίδα του ρεπορτάζ   Η 3η σελίδα του ρεπορτάζ

Η 4η σελίδα του ρεπορτάζ   Η 5η σελίδα του ρεπορτάζ   Η 6η σελίδα του ρεπορτάζ


Ακολούθησαν αρκετά μηνύματα διαμαρτυρίας, τόσο μέσα στον Ωρίωνα όσο και σε άλλα ιντερνετικά φόρουμ (kunhgigr, e-artemis)


Στις 18/7/2005 στέλνεται η επιστολή του Ωρίωνα προς το Εθνος
Ο τίτλος είναι: Διαμαρτυρία για το "κυνήγι" στο Μαρόκο

Αγαπητέ κύριε Στριλάκο,

Κάθε Έλληνας κυνηγός θα ήταν τουλάχιστον αγνώμων, αν, σε κάθε ευκαιρία, δεν αναγνώριζε την μεγάλη και αδιαμφισβήτητη προσφορά του Έθνους-Κυνήγι στα κυνηγετικά δρώμενα της Χώρας μας. Επιτρέψτε μας λοιπόν, στα πλαίσια της ευκαιρίας αυτής της επικοινωνίας μας, να προσθέσουμε και τη δική μας φωνή αναγνώρισης και συμπαράστασης, στις υπόλοιπες τέτοιες φωνές που ήμαστε βέβαιοι ότι ακούτε συνέχεια. Στα πλαίσια της οικειότητας, που μας έχει συνηθίσει το Έθνος-Κυνήγι, αλλά και της πολύ καλής συνεργασίας μας από την ίδρυση του Ωρίωνα, αποφασίσαμε, μετά και από τις διαμαρτυρίες των μελών μας, να σας γράψουμε κάποιες σκέψεις μας.

Με μεγάλη μας έκπληξη διαβάσαμε στο τελευταίο, υπ΄αριθμό 218-13/7/2005, φύλλο σας, το άρθρο του κυρίου Χαρβαλιά για το τετραήμερο "κυνήγι" του ίδιου και της παρέας του, στο Μαρόκο. Φυσικά, γνωρίζουμε ότι οι απόψεις του αρθρογράφου δεν είναι απαραίτητα αποδεκτές και από το έντυπο στο οποίο δημοσιεύονται, αλλά το γεγονός ότι το περιοδικό σας μπορεί (δυνητικά) να διαβαστεί από κάθε Έλληνα πολίτη, ο οποίος μπορεί να είναι κυνηγός, ή μπορεί να είναι εχθρικά διακείμενος στο κυνήγι ή απλά να προσπαθεί να αποκτήσει άποψη για το τι είναι «κυνήγι», θεωρούμε ότι σας επιφορτίζει με ιδιαίτερες υποχρεώσεις σε ό,τι αφορά την επιλογή της ύλης σας.

Αρχικά, σκεφτήκαμε να σας επισημάνουμε ένα τεράστιο θέμα αισθητικής και κυνηγετικής ηθικής που δημιουργείται, τόσο με τους αριθμούς των τρυγονιών που αναφέρονται, υπονοούνται και φωτογραφίζονται στο άρθρο, όσο και στη μετέπειτα συμπεριφορά των «κυνηγών» προς τα θηράματά τους. Κατά την άποψη μας, κύριε Στριλάκο, είναι απαράδεκτο να συμμετέχει οποιοσδήποτε κυνηγός του 21ου αιώνα, σε τέτοιου μεγέθους εκατόμβη, άσχετα με το συνολικό πληθυσμό των θηραμάτων. Είτε πρόκειται για θηράματα της πατρίδας μας, είτε όχι. Από τη στιγμή όμως που δεν διαπράχθηκε κάποια παρανομία, αυτό είναι ένα θέμα που άπτεται της αισθητικής και της κυνηγετικής ηθικής του καθενός κυνηγού, όπως είπαμε και πιο πάνω και επομένως δεν αποτελεί επιχείρημα μας. Αυτό όμως που αποτελεί επιχείρημα μας, είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται αβίαστα στους εχθρικά διακείμενους προς στο κυνήγι και σε αυτούς που προσπαθούν να σχηματίσουν άποψη για το κυνήγι. Σκεφτήκατε άραγε, δημοσιεύοντας αυτό το άρθρο, τι μπορούμε να απαντήσουμε σε μια αντιπαράθεση με αντικυνηγούς, όταν θα μας παρουσιάσουν το άρθρο σας και θα μας πουν: «ορίστε, να ποιοι είστε»; Αυτό, πάντως, που είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, είναι το γεγονός ότι «κυνηγοί» που ενώ πλήρωσαν 3.000 ευρώ (πάνω από ένα εκατομμύριο δρχ.!!!) για ένα τετραήμερο κυνήγι, παράτησαν κυριολεκτικά, σε περαιτέρω οικονομική εκμετάλλευση τα θηράματα τους, γιατί δεν είχαν ούτε το ελάχιστο ίχνος κυνηγετικής ηθικής και ευαισθησίας, ώστε να πληρώσουν το απαιτούμενο υπέρβαρο και, τουλάχιστον, να πάρουν μαζί τους τα θηράματα που αποκόμισαν, σαν ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού. Δηλαδή σκοτώνουμε όσα περισσότερα μπορούμε, άσχετα αν δεν μπορούμε καν να τα κουβαλήσουμε. Και αυτή η άποψη πέρασε μέσα από τις σελίδες σας, σε κάθε νέο συνάδελφο που ξεκινάει τώρα να ανακαλύπτει το κυνήγι. Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν η συγκεκριμένη άποψη βρίσκει σύμφωνο και το Έθνος-Κυνήγι.

Πέρα όμως από τα παραπάνω, κύριε Στριλάκο, θεωρούμε ότι το συγκεκριμένο άρθρο «περνάει» εξαιρετικά απαράδεκτα μηνύματα, τόσο σε παλαιότερους συνάδελφους, όσο και στους νεότερους. Ειδικά σε αυτούς, που αποτελούν και το «κυνηγετικό μέλλον» μας.

Μας γράφει ο κύριος Χαρβαλιάς ότι «το κυνήγι του τρυγονιού σβήνει στη χώρα μας» και ότι «για να το απολαύσει κανείς πρέπει να μεταναστεύσει». Βέβαια, θα μας πείτε, προσωπική του άποψη είναι και μπορεί να πει ό,τι θέλει. Όχι όμως μέσα από το Έθνος-Κυνήγι! Ας την εκφράσει ιδιωτικά την άποψη του, στη παρέα του. Αυτά που γράφει όμως είναι και αντικειμενικά απαράδεκτα και ανακριβή. Υπάρχουν μικροί επαρχιακοί κυνηγετικοί σύλλογοι, που με πενιχρά οικονομικά μέσα αλλά με πολύ μεράκι και αγάπη για το θήραμα τα τρυγόνια, φυτεύουν λίγους ηλιόσπορους στη περιοχή τους και επιτυγχάνουν θεαματικά αποτελέσματα. Με ποιο δικαίωμα, ο κύριος Χαρβαλιάς, ακυρώνει όλες αυτές τις προσπάθειες και προσδοκίες, εκφράζοντας την άποψη του; Σκεφτήκατε άραγε ότι τα Διοικητικά Συμβούλια αυτών των συλλόγων, θα ζητήσουν τη συμπαράσταση και τη προσωπική συμμετοχή των κυνηγών τους, για να εξασφαλίσουν την όποια επιτυχία στις πρωτοβουλίες τους; Αν το τρυγόνι, κατά τον αρθρογράφο σας, είναι τελειωμένη υπόθεση, γιατί να υποστηρίξουν οι κυνηγοί τέτοιου είδους πρωτοβουλίες; Και μάλιστα μας προτρέπει να μεταναστεύσουμε!!!! Αυτή τη λύση βλέπει ο κύριος Χαρβαλιάς!!! Δηλαδή να γίνει και εδώ όπως στην Ιταλία όπου οι κυνηγοί σκότωσαν όλα τα θηράματα και πλέον, όσοι απέμειναν, ξενιτεύονται για να κυνηγήσουν;

Ε, λοιπόν όχι, κύριε Στριλάκο! Αυτές οι λύσεις, είναι λύσεις σκοταδισμού, λύσεις κυνηγετικού μεσαιωνισμού και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα, ειδικά όταν στο τέλος του άρθρου δημοσιεύεται και το όνομα και με το κινητό τηλέφωνο του διοργανωτή τέτοιων ταξιδιών! Η λύση για τα τρυγόνια, όπως και για οποιοδήποτε άλλο θήραμα, είναι γνωστή σε ολόκληρη την υφήλιο, δοκιμασμένη σε πολλές προηγμένες θηραματικά χώρες, δοκιμασμένη και στην Ελλάδα μας, με εκπληκτικά αποτελέσματα σε άγρια θηράματα και λέγεται «βελτίωση ενδιαιτήματος»! Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή τη λύση που προτείνουμε την γνωρίζει και ο ίδιος, αλλά αντί να την προτείνει και να τον χειροκροτήσουμε, προτίμησε να γράψει το όνομα και το τηλέφωνο του διοργανωτή!! Μα..., αν είναι δυνατόν..!!, σε ποιους νομίζει ότι απευθύνεται ο αρθρογράφος σας; Επιτρέψτε μας, λοιπόν, να σας παρακαλέσουμε να σταματήσει αυτή η προσβολή της νοημοσύνης μας.

Μιλάμε για επιμόρφωση των κυνηγών, ιδιαίτερα των νέων, για σωστή νοοτροπία, για «λεβέντικο» κυνήγι! Ότι δεν έχει καμία σημασία το «πόσα», αλλά το «πως»! Λέμε ότι δεν έχει αξία τόσο η καταβολή του θηράματος, όσο η αναζήτηση του, να βρούμε παρατηρώντας την κούρνια του, τη βοσκή του, να μάθουμε τις συνήθειες και τα δρομολόγιά του, να μάθουμε να ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του και τόσα άλλα! Που δεν θα μας βοηθήσουν μόνο στο κυνήγι του, αλλά κυρίως στη διαχείριση του. Και προσπαθούμε να διαδώσουμε όλες αυτές τις ιδέες μας, τη νοοτροπία μας, τη «φιλοσοφία» μας -επιτρέψτε μας τη λέξη- και, κυρίως, να τα μεταλαμπαδεύσουμε σαν παράδοση στους νέους συνάδελφους.. Να γίνουμε, πραγματικά, λεβέντες κυνηγοί!

Που είναι άραγε ο λεβέντης κυνηγός μέσα σε αυτό το άρθρο; Μήπως είναι αυτός που χρειάζεται οδηγό για να τον πάει στον κυνηγότοπο; Μήπως είναι αυτός που δεν μπορεί να βρει μόνος του το κατάλληλο καρτέρι και πρέπει να τον. «τοποθετήσει» κάποιος άλλος; Που θα του έχει ετοιμάσει κιόλας τη φυλάχτρα, μην. κουραστεί με τη κατασκευή της; Μήπως είναι αυτός που χρειάζεται να τον ειδοποιούν όταν εμφανίζεται το θήραμα στον ορίζοντα; Και να τον χειροκροτεί (!!!) μια. εξέδρα (!!!) -φιλάθλων, ίσως;- για τις επιτυχημένες τουφεκιές του; Μήπως είναι αυτός που του μαζεύουν το χτυπημένο θήραμα και του κουβαλάνε το όπλο; Αυτό είναι το κυνήγι λοιπόν; Η απλή πίεση της σκανδάλης; Γιατί, όπως φαίνεται στο άρθρο, ο κύριος Χαρβαλιάς και η παρέα του δεν ασχολήθηκε με κάτι άλλο. Απλώς..., πίεζε την σκανδάλη! Ειλικρινά λυπούμαστε, αλλά αυτή η περιγραφή δεν ταιριάζει σε έναν κυνηγό, αλλά σε έναν. εκτελεστή τρυγονιών. Εμείς οι Έλληνες έχουμε τη φήμη ότι φεύγοντας από τη πατρίδα, διαπρέπουμε σε ό,τι και αν κάνουμε, με ό,τι και αν ασχοληθούμε. Πως καταφέραμε να χάσουμε αυτήν τη λεβεντιά μας στο Μαρόκο; Τι απέγινε ο περήφανος, λεβέντης, Έλληνας κυνηγός; Που η παράδοση μας τον θέλει αναγνωρίσιμο και πρωταγωνιστή την τοπική του κοινωνία;

Τελικά, ξέρετε τι μας έβαλε σε σκέψεις κύριε Στριλάκο, και αποφασίσαμε να τις μοιραστούμε μαζί σας; Αν χαθεί ο σεβασμός μας προς το θήραμα και το ευτελίσουμε σε αυτό το επίπεδο, μιας απλής οικονομικής συναλλαγής, αν ακυρώνουμε τις όποιες προσπάθειες, προβάλλοντας ταυτόχρονα τηλέφωνα διοργανωτών, αν χαθεί η λεβεντιά από το κυνήγι και χρειαζόμαστε οδηγούς, βαστάζους και.. ακροατήριο για να «κυνηγήσουμε», τότε δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο Μαρόκο για κυνήγι. Όλα αυτά μπορούν πολύ εύκολα να οργανωθούν και στην Ελλάδα μας. Αρκεί μια ρεζέρβα! Ξέρετε.., τελευταία είχαμε ακούσει ότι στο αρμόδιο υπουργείο εκκρεμούν τριακόσιες αιτήσεις για δημιουργία ρεζερβών, άραγε να είναι αλήθεια;

Εμείς στον Ωρίωνα πιστεύουμε και στηρίζουμε το Ελεύθερο Παραδοσιακό Κυνήγι. Το κυνήγι που υπόκειται σε γραπτούς και άγραφους νόμους, όχι το ανεξέλεγκτο και ασύδοτο κυνήγι. Πιστεύουμε στην αειφορία και την ανταποδοτικότητα προς τη φύση. Προτιμούμε να ψάχνουμε πολλές ώρες στην ελληνική ύπαιθρο για να καρπωθούμε λεβέντικα 3-4-5-6 τρυγόνια, παρά να σκοτώσουμε 100 τρυγόνια σε μια μέρα κάνοντας απλά σκοποβολή από το καρτέρι όπου μας έστησαν κάποιοι «διοργανωτές». Πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι και το Εθνος-Κυνήγι είναι αρωγός στην συνολική προσπάθεια για Ελεύθερο Παραδοσιακό Κυνήγι και δεν προωθεί την ρεζερβοποίηση και την μετανάστευση σε κυνηγετικούς παραδείσους. Πιστεύουμε ότι η δημοσίευση του συγκεκριμένου ρεπορτάζ ήταν απλά μια ατυχής στιγμή για το αγαπητό μας Εθνος-Κυνήγι.

για τον Ωρίωνα
ο Πρόεδρος
Μιλτιάδης Φακιώλας


Εθνος-Κυνήγι, τεύχη Νο219 και 220 (20/7 και 27/7/2005)
Καμία αντίδραση ενώ οι ιντερνετικές συζητήσεις είναι στο φόρτε τους.


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο221, 3/8/2005
Μια πρώτη απάντηση έρχεται από τη στήλη του Τουφεκαλεύρη. Δεν είναι σαφές αν αναφέρεται στην επιστολή του Ωρίωνα ή στις σχετικές συζητήσεις στη λίστα kunhgigr και στο e-Artemis. Ακολουθεί το κείμενο:

. . .
Διάβασα κάποιες αντιδράσεις για το Μαρόκο. Ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Ας μην ψάχνουμε την αφορμή για να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Σε κάποιους αρέσει να παίρνουν τα σκυλάκια τους και να φεύγουν δέκα μέρες το μήνα και να ευχαριστιούνται την περιπλάνηση στα βουνά, άλλοι θέλουν να πέσουν σε ένα πέρασμα τσίχλας και να ξεθυμάνουν, άλλοι θέλουν και μπορούν να πάνε στο Μαρόκο να ευχαριστηθούν τα τρυγόνια.

Το θέμα είναι αν γίνεται καμιά παρανομία. Γιατί με την ίδια λογική θα δαιμονοποιήσουμε τους πάντες. Αν το όριο στην τσίχλα είναι τριάντα πουλιά, να μαζέψουμε μέχρι τριάντα. Αν είναι διακόσια να πάμε στα διακόσια. Αν αποφασιστεί ότι η κάρπωση στη μπεκάτσα είναι μία, τελείωσε, ούτε ένα πουλί παραπάνω. Γιατί με τη λογική αυτή, γιατί να μην κατηγορηθεί και αυτός που αμολάει πέντε πόιντερ και γαζώνουν το βουνό; Η αυτός που με τα εκπαιδευτικά κάνει ζημιά στα μικρά;

Ψυχραιμία, λοιπόν, μή γινόμαστε μη μου άπτου...
ΤΟΥΦΕΚΑΛΕΥΡΗΣ


Η συζήτηση άναψε για τα καλά, τόσο μέσα στον Ωρίωνα όσο και στα ιντερνετικά φόρουμ (kunhgigr, e-artemis)


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο222, 10/8/2005
Δημοσιεύεται η επιστολή του Ωρίωνα, υπό τον τίτλο: "Μια διαμαρτυρία με πολλούς... αφορισμούς!"
Ακολουθεί αμέσως μετά η απάντηση του Εθνους υπό τον τίτλο: "Κυνηγετική ευαισθησία ή... κυνηγετικός ρατσισμός;" Υπογραφή: Εθνος-Κυνήγι.
(Σ.Σ: Προέκυψε από scanner, OCR και spelling οπότε ίσως υπάρχουν κάποια λαθάκια)

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το ύφος, το είδος και το «φορτίο» των υπαινιγμών που δημοσιεύουμε στις προηγούμενες σελίδες μας ήταν απλώς μια άτυχη στιγμή που ίσως δεν θα έπρεπε να χρεωθεί συνολικά στον «Ωρίωνα», αλλά σε αστοχία του συγγραφέα της σχετικής επιστολής.

Όπως και να έχει, από την αρχή κιόλας ο κ. Φακιώλας υπέπεσε σε δυο ατοπήματα:

Όταν αποστέλλεις μια επιστολή διαμαρτυρίας σ' ένα έντυπο (το οποιοδήποτε έντυπο] αναφορικά με τη θεματογραφία του, στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας επιβάλλουν το σεβασμό και των δύο πλευρών σε αυτή την «αμφίδρομη» σχέση.

Μολονότι το «Εθνος- Κυνήγι» έχει αποδείξει ότι φιλοξενεί και δημοσιεύει ΠΑΝΤΑ ακόμα και την πιο σκληρή κριτική που του ασκείται, ο κ. Φακιώλας προφανώς εκτίμησε ότι... αυτό δεν του αρκεί.

Πριν, λοιπόν, λάβουμε γνώση των ενστάσεων του εμείς, ο ΩΡΙΩΝ τις δημοσιοποίησε στο διαδίκτυο και σε όσες ηλεκτρονικές διευθύνσεις ή άλλα μέσα μπορούσε, δίνοντας στην επιστολή του χαρακτήρα δημόσιας και ανοιχτής καταγγελίας!

Το δεύτερο ατόπημα ήταν ο ανοίκειος και περιφρονητικός τρόπος που επιφύλαξε στον αίφνης... ανώνυμο Γ.Χαρβαλιά, απαιτώντας τον εξοστρακισμό ή και τον αφορισμό του από το έντυπο που ο ίδιος δημιούργησε.

Δεν ήξερε άραγε ο ΩΡΙΩΝ ότι ο Γ.Χαρβαλιάς ήταν μέχρι πριν λίγους μήνες ο Διευθυντής του «Εθνος- Κυνήγι»; Δεν ήξερε ότι ήταν αυτός που πρωτοστάτησε, πριν 5 χρόνια, στη δημιουργία του εκδοτικού εγχειρήματος που όπως εσείς ομολογείτε συνέβαλλε τα μάλα στην «απενοχοποίηση» του Έλληνα κυνηγού;

Δεν ήξερε ότι ακόμα και σήμερα μας συντροφεύει ως αναπόσπαστο μέλος της συντακτικής ομάδας, στο βαθμό που του επιτρέπουν τα συνολικότερα επιτελικά του καθήκοντα στο «Εθνος»;

Δεν ήξερε ακόμα ότι, ο Γ. Χαρβαλιάς με τη θέση που κατέχει στο συγκρότημα του «Εθνους», ήταν αυτός που αποφάσισε τη φιλοξενία του "Ωρίωνα" και των ιδεών που πρεσβεύει στην έκθεση DIANA, σε πείσμα κάποιων άλλων παραγόντων που αντιμετώπιζαν τότε με καχυποψία την ίδρυση του συλλόγου;

Ολα αυτό φυσικά, δεν αναφέρονται για να τεκμηριώσουν κάποιο είδος «επιείκιας» ή «ανοχής», που θα έπρεπε να απολαμβάνει ο αρθρογράφος από την πλευρά του "Ωρίωνα".

Τέτοιου είδους ασυλίες, ουδείς συντάκτης του "Εθνος- Κυνήγι" θα διεκδικήσει ποτέ! Υπάρχει, όμως, ένα ζήτημα ηθικής τάξεως για την προσπάθεια «απαξίωσης» ενός «αρθρογράφου» που στην πράξη αποτέλεσε την... αιτία για το περιοδικό που κρατούν κάθε Τετάρτη στα χέρια τους χιλιάδες Έλληνες κυνηγοί.

Λοιπόν, για να εξηγούμαστε: τους απαράδεκτους υπαινιγμούς σας περί «προώθησης της ρεζερβοποίησης», σας τις επιστρέφουμε ως απαράδεκτες, σκόπιμες και υποβολιμαίες.

Από 'κει και πέρα ας έρθουμε στην ουσία: Αν μεν διαφωνείτε με τη δημοσίευση ρεπορτάζ από κυνηγετικές αποστολές στο εξωτερικό, λόγω «υπεραφθονίας θηραμάτων» (που αντιθέτως με τα όσα ισχυρίζεστε μας δίνουν πρόσθετα επιχειρήματα έναντι των εγχώριων «οικολόγων»), πείτε το ευθαρσώς. Σεβόμαστε την άποψη, αλλά δεν την κάνουμε δεκτή, πρώτον επειδή προσκρούει σε αυτή της συντριπτικής πλειονότητας των αναγνωστών μας και βεβαίως, επειδή κάθε σύγχρονο κυνηγετικό περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να ενημερώνει τους φίλους του για το τι γίνεται έξω από τη δική μας επικράτεια.

Βλέπετε δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια, ούτε τα μέσα να κυνηγούν τρυγόνια στην Ελλάδα στο περιβόλι του παππού τους, στο νοικιασμένο χωράφι ή στον "πονηρό" ηλιόσπορο του δείνα κυνηγετικού συλλόγου.

Κάθε δημοσιογράφος, επίσης, που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να περιγράψει και μάλιστα με ακρίβεια, αυτό που βίωσε σε μια τέτοια κuνηγετική αποστολή εκτός συνόρων. Πόσο μάλλον όταν όλο και περισσότεροι από τους Έλληνες κυνηγούς ενδιαφέρονται να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους κυνήγια. Το πώς θα διαθέσει ο καθένας το βαλάντιό του είναι δική του υπόθεση. Και δεν έχει νόημα να υποκρινόμαστε. Από το ενοίκιο μιας καλύβας στον Έβρο μέχρι μια εξόρμηση στην Αλεξανδρούπολη, το κυνήγι προϋποθέτει έξοδα.

Γι' αυτό, λοιπόν, ο σωστός κυνηγετικός «ρεπόρτερ» οφείλει να δώσει όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα της κυνηγετικής του εμπειρίας. Με νούμερα και λογαριασμούς, αφού αυτό προϋποθέτει η ανάγκη ενημέρωση του αναγνώστη.

Αν εσείς προσωπικά δεν είστε οπαδός του κυνηγετικού τίρου είναι μια άλλη υπόθεση. Και σε καμία περίπτωση αυτό δεν σας επιτρέπει να επιφυλάσσετε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, υπονοώντας ότι αυτού του είδους το κυνήγι στερείται λεβεντιάς και δίνοντας λαβή σε ένα απαράδεκτο κυνηγετικό ρατσισμό μεταξύ τιρέρ και... σκυλάδων.

Γράψει με πολύ σαφήνεια στο ρεπορτάζ του ο κ. Χαρβαλιάς ότι τίποτα από τα θηράματα που καταβάλλονται δεν πάει χαμένο. Είτε διατίθενται σε φτηνές τιμές, είτε προορίζονται για να ταΐσουν τις «μη προνομιούχες» Μαροκινές οικογένειες. Κατά τα άλλα εγκαλείτε τον κ. Χαρβαλιά ότι δεν πλήρωσε το υπέρβαρο (50 δολάρια ανά κιλό) για να τα μεταφέρει...

Σε ό,τι αφορά τα νούμερα, προσπαθήστε να συμβιβαστείτε με την εικόνα ενός τόπου, όπου οι πληθυσμοί τρυγονιών, είναι τέτοια που καθιστούν το συγκεκριμένο θήραμα επιβλαβές για τις καλλιέργειες.

Στη Νότια Αφρική, ολόκληρες συστάδες δένδρων παγιδεύονται με εκρηκτικό και ανατινάζονται, ώστε να εξολοθρευτούν στη βραδινή «κούρνια» τα πουλιά και να προστατευθούν οι καλλιέργειες. Στο Μαρόκο, κατέφυγαν στον επικερδέστερο κυνηγετικό τουρισμό...

Στο ενοχικό ερώτημα του κ. Φακιώλα για το τι «απαντήσεις» θα μπορούσαν να δοθούν σε... αντικυνηγούς που θα διάβαζαν το άρθρο, είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε; Οι αντικυνηγοί που θα το διάβαζαν, θα μάθαιναν ίσως τι γίνεται αλλού σε αντιδιαστολή με την Ελλάδα, όπου ακόμα και οι κίσσες... απαγορεύθηκαν ενώ οι σιταρήθρες προστατεύονται πιότερο και από τις μπεκάτσες!!

Η θεμελιώδης προϋπόθεση κάρπωσης είναι εκτός από το να κινείται στα νόμιμα όρια, να σέβεται επί της ουσίας τις οικολογικές ισορροπίες για τη διαφύλαξη του θηράματος. Εφόσον αυτοί οι δύο όροι πληρούνται, το πόσα θα σκοτώσει ο κυνηγός αναφέρεται σε ένα θέμα ηθικής τάξεως, όπως αυτά που διχάζει επί χρόνια τους κυνηγούς και τους αντικυνηγούς.

Η δική σας αντίληψη, έτσι όπως προβάλλεται τουλάχιστον, παραπέμπει στα επιχειρήματα όλων αυτών που υποστηρίζουν ότι το κυνήγι από ηθικής πλευράς είναι μη αποδεκτό.

Τα περί τηλεφώνων ταυ οργανωτή κ.λπ., αρνούμαστε να τα σχολιάσουμε. Όλα τα κυνηγετικά περιοδικά του κόσμου πραγματοποιούν ανάλογες δημοσιογραφικές αποστολές, με παράθεση των ίδιων ακριβώς στοιχείων που χρησιμοποιήσαμε και εμείς.

Αλλωστε η αναφορά στο τηλέφωνο έγινε επειδή με αφορμή το περσινό ρεπορτάζ για το Μαρόκο, δεχτήκαμε εκατοντάδες τηλέφωνα από ενδιαφερόμενους [προφανώς... μη λεβέντες] κυνηγούς.

Σ' αυτό το τεύχος, υπάρχει και ένα ρεπορτάζ με το τηλέφωνο ενός.. εκτροφέα ορτυκιών στα Μέγαρα! Ελπίζουμε να μη χρειαστεί να απολογηθούμε γι' αυτό στον κ. Φακιώλα.


Σημείωση: Το Εθνος έκανε κάποιες μικρές περικοπές στην επιστολή του Ωρίωνα.
Ακολουθεί η πρωτότυπη επιστολή, όπως ακριβώς στάλθηκε. Με κόκκινο χρώμα είναι τα σημεία που κόπηκαν:

----- Original Message -----
From: Ωρίων - Το Δίκτυο των Κυνηγών
To: Εθνος - Κυνήγι
Cc: orion@orion.net.gr
Sent: Monday, July 18, 2005 1:28 PM
Subject: Διαμαρτυρία για το "κυνήγι" στο Μαρόκο

Αγαπητέ κύριε Στριλάκο,

Κάθε Έλληνας κυνηγός θα ήταν τουλάχιστον αγνώμων, αν, σε κάθε ευκαιρία, δεν αναγνώριζε την μεγάλη και αδιαμφισβήτητη προσφορά του Έθνους-Κυνήγι στα κυνηγετικά δρώμενα της Χώρας μας. Επιτρέψτε μας λοιπόν, στα πλαίσια της ευκαιρίας αυτής της επικοινωνίας μας, να προσθέσουμε και τη δική μας φωνή αναγνώρισης και συμπαράστασης, στις υπόλοιπες τέτοιες φωνές που ήμαστε βέβαιοι ότι ακούτε συνέχεια. Στα πλαίσια της οικειότητας, που μας έχει συνηθίσει το Έθνος-Κυνήγι, αλλά και της πολύ καλής συνεργασίας μας από την ίδρυση του Ωρίωνα, αποφασίσαμε, μετά και από τις διαμαρτυρίες των μελών μας, να σας γράψουμε κάποιες σκέψεις μας.

Με μεγάλη μας έκπληξη διαβάσαμε στο τελευταίο, υπ΄αριθμό 218-13/7/2005, φύλλο σας, το άρθρο του κυρίου Χαρβαλιά για το τετραήμερο "κυνήγι" του ίδιου και της παρέας του, στο Μαρόκο. Φυσικά, γνωρίζουμε ότι οι απόψεις του αρθρογράφου δεν είναι απαραίτητα αποδεκτές και από το έντυπο στο οποίο δημοσιεύονται, αλλά το γεγονός ότι το περιοδικό σας μπορεί (δυνητικά) να διαβαστεί από κάθε Έλληνα πολίτη, ο οποίος μπορεί να είναι κυνηγός, ή μπορεί να είναι εχθρικά διακείμενος στο κυνήγι ή απλά να προσπαθεί να αποκτήσει άποψη για το τι είναι «κυνήγι», θεωρούμε ότι σας επιφορτίζει με ιδιαίτερες υποχρεώσεις σε ό,τι αφορά την επιλογή της ύλης σας.

Αρχικά, σκεφτήκαμε να σας επισημάνουμε ένα τεράστιο θέμα αισθητικής και κυνηγετικής ηθικής που δημιουργείται, τόσο με τους αριθμούς των τρυγονιών που αναφέρονται, υπονοούνται και φωτογραφίζονται στο άρθρο, όσο και στη μετέπειτα συμπεριφορά των «κυνηγών» προς τα θηράματά τους. Κατά την άποψη μας, κύριε Στριλάκο, είναι απαράδεκτο να συμμετέχει οποιοσδήποτε κυνηγός του 21ου αιώνα, σε τέτοιου μεγέθους εκατόμβη, άσχετα με το συνολικό πληθυσμό των θηραμάτων. Είτε πρόκειται για θηράματα της πατρίδας μας, είτε όχι. Από τη στιγμή όμως που δεν διαπράχθηκε κάποια παρανομία, αυτό είναι ένα θέμα που άπτεται της αισθητικής και της κυνηγετικής ηθικής του καθενός κυνηγού, όπως είπαμε και πιο πάνω και επομένως δεν αποτελεί επιχείρημα μας. Αυτό όμως που αποτελεί επιχείρημα μας, είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται αβίαστα στους εχθρικά διακείμενους προς στο κυνήγι και σε αυτούς που προσπαθούν να σχηματίσουν άποψη για το κυνήγι. Σκεφτήκατε άραγε, δημοσιεύοντας αυτό το άρθρο, τι μπορούμε να απαντήσουμε σε μια αντιπαράθεση με αντικυνηγούς, όταν θα μας παρουσιάσουν το άρθρο σας και θα μας πουν: «ορίστε, να ποιοι είστε»; Αυτό, πάντως, που είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, είναι το γεγονός ότι «κυνηγοί» που ενώ πλήρωσαν 3.000 ευρώ (πάνω από ένα εκατομμύριο δρχ.!!!) για ένα τετραήμερο κυνήγι, παράτησαν κυριολεκτικά, σε περαιτέρω οικονομική εκμετάλλευση τα θηράματα τους, γιατί δεν είχαν ούτε το ελάχιστο ίχνος κυνηγετικής ηθικής και ευαισθησίας, ώστε να πληρώσουν το απαιτούμενο υπέρβαρο και, τουλάχιστον, να πάρουν μαζί τους τα θηράματα που αποκόμισαν, σαν ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού. Δηλαδή σκοτώνουμε όσα περισσότερα μπορούμε, άσχετα αν δεν μπορούμε καν να τα κουβαλήσουμε. Και αυτή η άποψη πέρασε μέσα από τις σελίδες σας, σε κάθε νέο συνάδελφο που ξεκινάει τώρα να ανακαλύπτει το κυνήγι. Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν η συγκεκριμένη άποψη βρίσκει σύμφωνο και το Έθνος-Κυνήγι.

Πέρα όμως από τα παραπάνω, κύριε Στριλάκο, θεωρούμε ότι το συγκεκριμένο άρθρο «περνάει» εξαιρετικά απαράδεκτα μηνύματα, τόσο σε παλαιότερους συνάδελφους, όσο και στους νεότερους. Ειδικά σε αυτούς, που αποτελούν και το «κυνηγετικό μέλλον» μας.

Μας γράφει ο κύριος Χαρβαλιάς ότι «το κυνήγι του τρυγονιού σβήνει στη χώρα μας» και ότι «για να το απολαύσει κανείς πρέπει να μεταναστεύσει». Βέβαια, θα μας πείτε, προσωπική του άποψη είναι και μπορεί να πει ό,τι θέλει. Όχι όμως μέσα από το Έθνος-Κυνήγι! Ας την εκφράσει ιδιωτικά την άποψη του, στη παρέα του. Αυτά που γράφει όμως είναι και αντικειμενικά απαράδεκτα και ανακριβή. Υπάρχουν μικροί επαρχιακοί κυνηγετικοί σύλλογοι, που με πενιχρά οικονομικά μέσα αλλά με πολύ μεράκι και αγάπη για το θήραμα τα τρυγόνια, φυτεύουν λίγους ηλιόσπορους στη περιοχή τους και επιτυγχάνουν θεαματικά αποτελέσματα. Με ποιο δικαίωμα, ο κύριος Χαρβαλιάς, ακυρώνει όλες αυτές τις προσπάθειες και προσδοκίες, εκφράζοντας την άποψη του; Σκεφτήκατε άραγε ότι τα Διοικητικά Συμβούλια αυτών των συλλόγων, θα ζητήσουν τη συμπαράσταση και τη προσωπική συμμετοχή των κυνηγών τους, για να εξασφαλίσουν την όποια επιτυχία στις πρωτοβουλίες τους; Αν το τρυγόνι, κατά τον αρθρογράφο σας, είναι τελειωμένη υπόθεση, γιατί να υποστηρίξουν οι κυνηγοί τέτοιου είδους πρωτοβουλίες; Και μάλιστα μας προτρέπει να μεταναστεύσουμε!!!! Αυτή τη λύση βλέπει ο κύριος Χαρβαλιάς!!! Δηλαδή να γίνει και εδώ όπως στην Ιταλία όπου οι κυνηγοί σκότωσαν όλα τα θηράματα και πλέον, όσοι απέμειναν, ξενιτεύονται για να κυνηγήσουν;

Ε, λοιπόν όχι, κύριε Στριλάκο! Αυτές οι λύσεις, είναι λύσεις σκοταδισμού, λύσεις κυνηγετικού μεσαιωνισμού και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα, ειδικά όταν στο τέλος του άρθρου δημοσιεύεται και το όνομα και με το κινητό τηλέφωνο του διοργανωτή τέτοιων ταξιδιών! Η λύση για τα τρυγόνια, όπως και για οποιοδήποτε άλλο θήραμα, είναι γνωστή σε ολόκληρη την υφήλιο, δοκιμασμένη σε πολλές προηγμένες θηραματικά χώρες, δοκιμασμένη και στην Ελλάδα μας, με εκπληκτικά αποτελέσματα σε άγρια θηράματα και λέγεται «βελτίωση ενδιαιτήματος»! Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή τη λύση που προτείνουμε την γνωρίζει και ο ίδιος, αλλά αντί να την προτείνει και να τον χειροκροτήσουμε, προτίμησε να γράψει το όνομα και το τηλέφωνο του διοργανωτή!! Μα..., αν είναι δυνατόν..!!, σε ποιους νομίζει ότι απευθύνεται ο αρθρογράφος σας; Επιτρέψτε μας, λοιπόν, να σας παρακαλέσουμε να σταματήσει αυτή η προσβολή της νοημοσύνης μας.

Μιλάμε για επιμόρφωση των κυνηγών, ιδιαίτερα των νέων, για σωστή νοοτροπία, για «λεβέντικο» κυνήγι! Ότι δεν έχει καμία σημασία το «πόσα», αλλά το «πως»! Λέμε ότι δεν έχει αξία τόσο η καταβολή του θηράματος, όσο η αναζήτηση του, να βρούμε παρατηρώντας την κούρνια του, τη βοσκή του, να μάθουμε τις συνήθειες και τα δρομολόγιά του, να μάθουμε να ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του και τόσα άλλα! Που δεν θα μας βοηθήσουν μόνο στο κυνήγι του, αλλά κυρίως στη διαχείριση του. Και προσπαθούμε να διαδώσουμε όλες αυτές τις ιδέες μας, τη νοοτροπία μας, τη «φιλοσοφία» μας -επιτρέψτε μας τη λέξη- και, κυρίως, να τα μεταλαμπαδεύσουμε σαν παράδοση στους νέους συνάδελφους.. Να γίνουμε, πραγματικά, λεβέντες κυνηγοί!

Που είναι άραγε ο λεβέντης κυνηγός μέσα σε αυτό το άρθρο; Μήπως είναι αυτός που χρειάζεται οδηγό για να τον πάει στον κυνηγότοπο; Μήπως είναι αυτός που δεν μπορεί να βρει μόνος του το κατάλληλο καρτέρι και πρέπει να τον. «τοποθετήσει» κάποιος άλλος; Που θα του έχει ετοιμάσει κιόλας τη φυλάχτρα, μην. κουραστεί με τη κατασκευή της; Μήπως είναι αυτός που χρειάζεται να τον ειδοποιούν όταν εμφανίζεται το θήραμα στον ορίζοντα; Και να τον χειροκροτεί (!!!) μια. εξέδρα (!!!) -φιλάθλων, ίσως;- για τις επιτυχημένες τουφεκιές του; Μήπως είναι αυτός που του μαζεύουν το χτυπημένο θήραμα και του κουβαλάνε το όπλο; Αυτό είναι το κυνήγι λοιπόν; Η απλή πίεση της σκανδάλης; Γιατί, όπως φαίνεται στο άρθρο, ο κύριος Χαρβαλιάς και η παρέα του δεν ασχολήθηκε με κάτι άλλο. Απλώς..., πίεζε την σκανδάλη! Ειλικρινά λυπούμαστε, αλλά αυτή η περιγραφή δεν ταιριάζει σε έναν κυνηγό, αλλά σε έναν. εκτελεστή τρυγονιών. Εμείς οι Έλληνες έχουμε τη φήμη ότι φεύγοντας από τη πατρίδα, διαπρέπουμε σε ό,τι και αν κάνουμε, με ό,τι και αν ασχοληθούμε. Πως καταφέραμε να χάσουμε αυτήν τη λεβεντιά μας στο Μαρόκο; Τι απέγινε ο περήφανος, λεβέντης, Έλληνας κυνηγός; Που η παράδοση μας τον θέλει αναγνωρίσιμο και πρωταγωνιστή την τοπική του κοινωνία;

Τελικά, ξέρετε τι μας έβαλε σε σκέψεις κύριε Στριλάκο, και αποφασίσαμε να τις μοιραστούμε μαζί σας; Αν χαθεί ο σεβασμός μας προς το θήραμα και το ευτελίσουμε σε αυτό το επίπεδο, μιας απλής οικονομικής συναλλαγής, αν ακυρώνουμε τις όποιες προσπάθειες, προβάλλοντας ταυτόχρονα τηλέφωνα διοργανωτών, αν χαθεί η λεβεντιά από το κυνήγι και χρειαζόμαστε οδηγούς, βαστάζους και.. ακροατήριο για να «κυνηγήσουμε», τότε δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο Μαρόκο για κυνήγι. Όλα αυτά μπορούν πολύ εύκολα να οργανωθούν και στην Ελλάδα μας. Αρκεί μια ρεζέρβα! Ξέρετε.., τελευταία είχαμε ακούσει ότι στο αρμόδιο υπουργείο εκκρεμούν τριακόσιες αιτήσεις για δημιουργία ρεζερβών, άραγε να είναι αλήθεια;

Εμείς στον Ωρίωνα πιστεύουμε και στηρίζουμε το Ελεύθερο Παραδοσιακό Κυνήγι. Το κυνήγι που υπόκειται σε γραπτούς και άγραφους νόμους, όχι το ανεξέλεγκτο και ασύδοτο κυνήγι. Πιστεύουμε στην αειφορία και την ανταποδοτικότητα προς τη φύση. Προτιμούμε να ψάχνουμε πολλές ώρες στην ελληνική ύπαιθρο για να καρπωθούμε λεβέντικα 3-4-5-6 τρυγόνια, παρά να σκοτώσουμε 100 τρυγόνια σε μια μέρα κάνοντας απλά σκοποβολή από το καρτέρι όπου μας έστησαν κάποιοι «διοργανωτές». Πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι και το Εθνος-Κυνήγι είναι αρωγός στην συνολική προσπάθεια για Ελεύθερο Παραδοσιακό Κυνήγι και δεν προωθεί την ρεζερβοποίηση και την μετανάστευση σε κυνηγετικούς παραδείσους. Πιστεύουμε ότι η δημοσίευση του συγκεκριμένου ρεπορτάζ ήταν απλά μια ατυχής στιγμή για το αγαπητό μας Εθνος-Κυνήγι.

για τον Ωρίωνα
ο Πρόεδρος

Μιλτιάδης Φακιώλας


Εθνος-Κυνήγι, τεύχη Νο223 και 224 (17/8 και 24/8/2005)
Καμία συνέχεια.


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο225, 31/8/2005
Δημοσιεύονται τέσσερις διαφορετικές επιστολές που σχολιάζουν ποικιλοτρόπως το όλο θέμα. Ακολουθεί το "υστερόγραφο του Εθνος-Κυνήγι", αυτή τη φορά με την υπογραφή του Δημ.Στριλάκου. (οι σελίδες είναι αντικριστές)

Eπιστολές προς το Εθνος-Κυνήγι, σελ.1/2   Eπιστολές προς το Εθνος-Κυνήγι, σελ.2/2

Σημείωση: Στην ιστοσελίδα (http://www.diananews.gr) του Εθνος-Κυνήγι, οι παραπάνω επιστολές δημοσιεύονται αποσπασματικά και το υστερόγραφο του Δ.Στριλάκου είναι λίγο πιό πλούσιο... Διαβάστε το και συγκρίνεται με αυτό που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό:

Αφού όμως συζητάμε περί «ύφους» και ευγενείας, θεωρώ ότι ο Ωρίωνας- παρά τις όποιες προθέσεις του- ατύχησε και στο ένα και στο άλλο, με τον περιφρονητικό τρόπο που επιφύλαξε στον Γ. Χαρβαλιά, αποκλείοντάς τον εξαρχής ακόμα και από «αποδέκτη» των ενστάσεων που τον αφορούσαν.

Καθένας από εμάς, ΑΠΑΙΤΕΙ να διατηρούν και οι άλλοι την ίδια υποχρέωση που αντιλαμβανόμαστε εμείς απέναντι στην ευγένεια ή στην διατύπωση επιχειρημάτων που δεν θίγουν την αξιοπρέπεια και τον πυρήνα της προσωπικότητας των άλλων.

Για ξαναδιαβάστε με προσοχή την επιστολή του Ωρίωνα:

- Πού υπάρχει άραγε αυτή η ευγένεια, στην αξίωση του Ωρίωνα να... λογοκριθούν ή να εξοστρακισθούν οι απόψεις του Γ. Χαρβαλιά, μόνο στον κύκλο της «παρέας» του;

- Ποιος διάλογος μπορεί να διεξαχθεί, όταν ο ΩΡΙΩΝ αναλώνει τόσες δυνάμεις σε ασκήσεις ηθικής υπεροχής εις βάρος ενός αρθρογράφου, με ταυτόχρονους απαράδεκτους υπαινιγμούς για την επαγγελματική του ανιδιοτέλεια αλλά και για την προσωπική ηθική του;

- Δικαιούμαστε ή όχι να θυμώνουμε, όταν- εντέχνως ή ατέχνως- το «Εθνος- Κυνήγι» συνδέεται με επιχειρηματικά συμφέροντα περί ρεζερβοποίησης;

Προσωπικά, το κυνήγι στο εξωτερικό με αφήνει αδιάφορο. Οπως αδιάφορο με αφήνει το κυνήγι των τρυγονιών, που δεν τα έχω κυνηγήσει ποτέ, παρότι το πατρικό μου βρίσκεται σ’ ένα από τα καλύτερα «περάσματα» της επικράτειας.

Πού με κάνει, όμως, αυτό καλύτερο από χιλιάδες άλλους αναγνώστες που και για τη Βουλγαρία ενδιαφέρονται και για την Αίγυπτο και για τη Σερβία ή τα Σκόπια;

Ο Γ. Χαρβαλιάς κυνήγησε ένα είδος τρυγονιού (Streptopelia turtur sarenicola) που είναι αποδημητικό μόνο εντός της επικράτειας της αφρικανικής ηπείρου, διαχειμάζοντας κάτω από τη ζώνη της Σαχάρας.

Η ημερήσια κάρπωση όσων κυνηγούν εκεί, κυμαίνεται από 70 έως 150 τρυγόνια και το έγραψε... Ενστάσεις για επιμέρους διατυπώσεις ή υπερβολικές αναφορές που είχαν να κάνουν με το κλίμα και την ατμόσφαιρα του κυνηγίου στο Μαρόκο, θα μπορούσα να τις δεχτώ.

Με επιχειρήματα όμως περί... εξαγωγής «λεβεντιάς» ή παλικαροσύνης στο Μαρόκο, δεν θα συμφωνήσω.

Το κυνήγι της πέρδικας μου αρέσει περισσότερο από όλα, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα... περισσότερο «λεβέντης» από εκείνους που κυνηγάνε τσίχλες, κοτσύφια ή τρυγόνια.

Και όποιοι συνδέουν σήμερα τη λεβεντιά, τη γενναιότητα ή την παλικαροσύνη με το οποιοδήποτε κυνήγι, μάλλον σε μια ιδιότυπη «φαντασίωση» υποπίπτουν... Ολοι από την ίδια «ασθένεια» πάσχουμε, μόνο που τη νοσηλεύουμε με διαφορετικό τρόπο!

Ο δημοσιογράφος όμως, οφείλει να μεταφέρει στον αναγνώστη αυτό που βίωσε σε μια κυνηγετική εξόρμηση εκτός συνόρων, με τα ήθη, τις συνήθειες και τις πρακτικές που επικρατούν εκεί.

Σε ότι αφορά τα νούμερα της κάρπωσης, μπορώ να καταλάβω και εγώ τον κ Φακιώλα... Πρώτα, όμως, πρέπει να συμβιβαστεί κανείς με την εικόνα ενός τόπου, όπου οι πληθυσμοί των τρυγονιών είναι τέτοιοι, ώστε το είδος να αντιμετωπίζεται ως επιβλαβές!

Δεν ξέρω πόσοι, ποιοι και πόσα σφάλματα κάναμε, εμπλεκόμενοι σε αυτήν την αντιπαράθεση. Κάπου εδώ ελπίζω να την τερματίσουμε...

Και βέβαια- όπως κάθε χρόνο- περιμένουμε τον πρόεδρο και τα άλλα παιδιά του ΩΡΙΩΝΑ στην έκθεση DIANA, γιατί ο αυθορμητισμός τους, το μεράκι και οι ιδέες τους αξίζουν κάθε φιλοξενίας.

Δημήτρης Στριλάκος

Εδώ είναι η σχετική φωτογραφία της οθόνης:

Το Editorial όπως εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα του Εθνους-Κυνήγι

Εθνος-Κυνήγι, τεύχη Νο226 και 227 (7/9 και 14/9/2005)
Καμία συνέχεια.


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο228, 21/9/2005
Δημοσιεύονται ακόμα δύο επιστολές και μια σύντομη απάντηση του Δ.Στριλάκου.

Ακόμα δύο επιστολές και η απάντηση του Δ.Στριλάκου, σελ.1/2   Ακόμα δύο επιστολές και η απάντηση του Δ.Στριλάκου, σελ.2/2  


Εθνος-Κυνήγι, τεύχος Νο229, 28/9/2005
Δημοσιεύεται ακόμα μια επιστολή που μεταξύ άλλων υπάρχει αναφορά για το Μαρόκο.

...3. Αυτό πάλι με το Μαρόκο τι ήτανε; Τί γενοκτονία ήταν αυτή; Αυτό είναι το κυνήγι; Αυτό είναι το παράδειγμα; Αυτή είναι η παιδεία μας; Οπου τα βρούμε τα ξεκληρίζουμε; Είναι δικαιολογία το ότι εκεί επιτρέπεται; Κάνατε καλά τη διαφήμιση. Και όταν είπε κάποιες απόψεις ο Πρόεδρος του Ωρίωνα (σωστές ή λάθος) κάνατε τη μεγάλη πατάτα! Αντί να παραδεχτείτε το λάθος σας, αρχίσατε τις κοκορομαχίες και στο τέλος ελάτε ρε παιδιά στην έκθεση, όλα περασμένα ξεχασμένα...φάουλ!
Επειδή πρόσφατα η ομάδα μου (Παναθηναϊκός) έκανε πολλά... φάουλ, αλλά αυτή τιμωρήθηκε, δεν θέλω να έχουν την ίδια τύχη και κάποιοι που με συντροφεύουν τόσα χρόνια, όχι μόνο μέσα από το Εθνος-Κυνήγι αλλά και από τα Κυνηγόσκυλα, και κυρίως από το Κυνήγι-Σκοποβολή που ακόμα διατηρώ πολλά από τα τεύχη του. Σας παρακαλώ μήν κάνετε άλλα... φάουλ!
Είμαι πάντα μαζί σας
Νταής Γιάννης
Βύρωνας


Και η απάντηση του Δ.Στριλάκου ως προς το Μαρόκο και τον Ωρίωνα:.
Για τον Ωρίωνα: Νομίζω ότι το θέμα έχει εξαντληθεί στην επιχειρηματολογία του, ένθεν κακείθεν. Δημοσιεύουμε σήμερα και την άποψη του κ.Νταή, που αντελήφθη ως φάουλ ακόμα και την πρόσκληση προς τον Ωρίωνα να συμμετάσχει -όπως κάθε χρόνο χωρίς δαπάνη- στην έκθεση DIANA.
Αυτό που ο αναγνώστης μας είδε ως φάουλ, εγώ το αντιλαμβάνομαι ως υποχρέωση ενός περιοδικού, που πρέπει να κατοχυρώνει το δικαίωμα στη διαφωνία χωρίς αποκλεισμούς από θέσεις ισχύος.

Και κάπου εδώ έκλεισε το θέμα. Για την ιστορία, το Εθνος-Κυνήγι φιλοξένησε (δωρεάν) και πάλι την εκδήλωσή μας στη DIANA 2006.
Ευχαριστούμε!!